How does the survivor prepare themselves for confrontation with the abuser?

The below described considerations refer to adult victims of childhood sexual abuse who might be considering confronting their abusers in adulthood.

Survivors seek support before confronting the parent abuser:
– Conversations with therapists about recovery including confrontation
– Conversations with the siblings about support in confrontation
– The threat of “the abuse news” to the integrity of the family
– Survivor expectation of abuser“ acknowledging (validating) and apologising”
– Family expectation of survivor “forgiving and forgetting”

The aim of the confrontation is to step out of the victim position
– The confrontation is optional to step out of the abuse related victim position
– the content is about validation of memories / consequences of the abuse for the survivor
– sometimes the confrontation happens spontaneously with no preparation
– it is important to consider the option of the false memory syndrome (wrongful accusation)

The power of the confrontation should belong to the survivor:
– it is the survivor who initiates the time, place and the form of the confrontation
– the place of the confrontation has to be safe for the survivor (own home, own work place, therapist office, a public place like a restaurant)
– effective confrontation can be done in therapy with/without the abuser being present
– effective confrontation can be done in a phone call/a letter without the abuser being present
– it is the survivor who wants to set the records about past straight
– it is the survivor who says things from herself about herself to the abuser operates from within her own integrity
– the confrontation is supposed to provide closure to the victim/ a finished business
– the confrontation is supposed to clarify the relationships within the family

The doubts of the survivor about confronting the abuser could be caused by:
– a fear of hurting abuser’s feelings
– a guilt about putting herself first, before the abuser
– uncertainty about the past events (amnesiacs)
– fear of unexpected health consequences of the abuser (heart attack, stroke, etc)
– fear of rejection of the memories of abuse by the parent
– fear of anger reaction of the abuser
– fear of being socially ostracised/abandoned by this parent or by the whole family

The survivor has to stay realistic about the denial of the abuse by the abuser, which grows along with the level of social condemnation of the crime that had been committed

Contents extracted from the book by Catherine Cameron “Resolving Childhood Trauma. A Long-Term Study of Abuse Survivors (the US population research)” (Year 2000, Sage Publishing), Chapter 12 – Confronting the Abuser

Advertisements

Jak dobrze przeprowadzic konfrontacje ze sprawca przemocy?

Ponizej zaprezentowany material dotyczy przygotowania sie do konfrontacji ze sprawca przez osobe pokrzywdzona. Tematem konfrontacji jest wykorzystanie seksualne dokonane przez sprawce na osobie pokrzywdzonej w dziecinstwie.

Osoby pokrzywdzone zwykle szukają wsparcia innych bliskich sobie osob przed skonfrontowaniem sie ze sprawcą wykorzystania:

– prowadza rozmowy przygotowawcze ze swoim terapeuta podczas spotkan terapii tak aby dobrze przygotowac sie do konfrontacji ze sprawca przemocy (moze tu miecmiejsce realna badz symboliczna konfrontacja),
– prowadza rozmowy ze swoim rodzeństwem na temat wspomnien i weryfikuja z nimi wspomnienia z przeszlosci aby uzyskac wsparcie w trakcie planowanej konfrontacji,
– podczas konfrontacji dochodzi do zagrożenia spojnosci/sily rodziny przez „rewelacje o nadużyciach” i rodzina czesto uruchamia mechanizm zaprzeczania prawdy co ma niby „ochronic” rodzine przed rozpadem,
– osoby pokrzywdzone oczekuja od sprawcy „przyznania sie do winy (potwierdzenia faktow) i przeprosin za to czego dokonal gdy one byly dziecmi”,
– rodzina oczekuje od osoby pokrzywdzonej „wybaczania i zapomnienia” co moze byc trudne do realizacji biorac pod uwage wieloletnie skutki przemocy na psychike osoby pokrzywdzonej.

Glownym celem konfrontacji jest wyjście osoby pokrzywdzonej z zajmowanej przez nia przez wiele lat (ukrytej lub jawnej) pozycji ofiary:

– osoba pokrzywdzona musi pamietac ze konfrontacja ze sprawca nie jest procesem bezwzglednie koniecznym aby skutecznie wyjść z pozycji ofiary,
– treść konfrontacji dotyczc powinna osobistych wspomnień oraz emocjonalnych i praktycznych konsekwencji nadużycia dla osoby pokrzywdzonej (nie mowimy tu „to ty jestes winny” ale „przez to co mi zrobiles bylam nie do zycia przez x lat, etc..),
– czasami konfrontacja dzieje sie spontanicznie bez przygotowania i tak tez moze spelnic swoja role i okazac sie byc skuteczna,
– dla osoby pokrzywdzonej ważne jest takze rozważenie opcji posiadania „falszywych wspomnien” (ktore moga prowadzic do oskarżania kogos kto faktycznie nic nikomu nie zrobil).

Konfrontacja powinna pozwolic osobie pokrzywdzonej odzyskac wewnetrzna sile aby o siebie walczyc zawsze gdy jest jej to w zyciu potrzebne:

– to osoba pokrzywdzona powinna zainicjowac czas, miejsce i formę konfrontacji ze sprawca przemocy,
– miejsce konfrontacji powinno być bezpieczne dla osoby pokrzywdzonej (np własny dom, własne miejsce pracy, znajomy gabinet terapeutyczny, znajome miejsce publiczne jak restauracja),
– skuteczna konfrontacja może być przeprowadzona w trakcie spotkania terapii z lub bez uczestnictwa sprawcy (technika dwoch krzesel),
– skuteczną konfrontację można przeprowadzic w formie rozmowy telefonicznej lub w formie listu bez koniecznosci widzenia sie twarza w twarz ze sprawca,
– celem konfrontacji jest potwierdzenie co faktycznie zaszlo w przeszlosci miedzy osoba pokrzywdzona a sprawca,
– osoba pokrzywdzona powinna w trakcie konfrontacji mówic od siebie o sobie samej (to ja cierpialam, to mnie dreczyly koszmary, to ..) co pozwala osobie pokrzywdzonej zachowac spojnosc wewnetrzna,
– konfrontacja ma za zadanie zapewnić zakonczenie procesu mocowania sie osoby pokrzywdzonej z przeszloscia oraz zamknięcie niewyjasnionej sprawy miedzy osoba pokrzywdzona a sprawca raz na zawsze,
– konfrontacja ma na celu wyjaśnienie i nazwanie skomplikowanych relacji miedzy poszczegolnymi czlonkami rodziny osoby pokrzywdzonej.

Wątpliwości co do pomyslu nt konfrontacji ze sprawca mogą być spowodowane:

– strachem osoby pokrzywdzonej przed emocjonalnym zranieniem sprawcy (szczegolnie gdy jest to rodzic),
– poczuciem winy osoby pokrzywdzonej z powodu postawienia sibie samej na pierwszym miejscu przed sprawcą (szczegolnie gdy jest to rodzic),
– niepewnościa osoby pokrzywdzonej co do tego czy faktycznie doszlo do naduzycia seksualnego (moze miec tu miejsce czesciowa amnezja i niepewnosc co do realnosci wlasnych wspomnien),
– strachem osoby pokrzywdzonej przed nieoczekiwanymi konsekwencjami zdrowotnymi „rewelacji z przeszlosci” dla sprawcy (zawał serca, udar, itp.),
– strachem pspby pokrzywdzoenej przed zaprzeczeniem przez sprawce nt jakichkolwiek naduzyc,
– stracemh osoby pokrzywdzonej przed pelna gniewu i agresji reakcją sprawcy na „rewelacje”,
– strachem osoby pokrzywdzonej przed zostaniem odrzucona lub porzucona przez sprawce (szczegolnie jesli sprawca to opiekun z dziecinstwa) lub przed zostanie odrzucona lub porzucona przez całą swoja rodzinę.

Osoba pokrzywdzona musi pozostać realistą jesli chodzi o mozliwosc zaprzeczania nadużyciom przez sprawce przemocy. Sprawcy przemocy tym bardziej zaprzeczaja ze czegos nie zrobili im wyzszy jest poziom społecznego potępienia popełnionego przez nich czynu.

Powyzsze tresci pochodza z książki autorstwa Catherine Cameron „Leczenie Traumy z Przeszlosci. Długoterminowe badanie przeprowadzone na grupie osob wykorzystywanych seksualnie w dziecinstwie (na populacji pacjentow w USA)”(rok wydania: 2000, Sage Publishing), Rozdział 12 – Konfrontacja ze sprawca przemocy